Anketa: 70% e familjeve të Beratit të prekura nga emigracioni, në Tiranë 35%
Emigracioni ka përfshirë shoqërinë shqiptare si një fenomen i përhapur, por të dhënat më të fundit nga Anketa e Posaçme për Emigracionin nga INSTAT tregojnë dallime territoriale të theksuara, të cilat pasqyrojnë historinë e migracionit në secilin rajon.
Në disa qarqe, emigracioni është bërë një pjesë pothuajse strukturore e jetës familjare. Qarku i Beratit rezulton të jetë më i prekur, me rreth 70% të familjeve që kanë përjetuar emigracionin në një formë ose tjetër. Kjo e bën atë qarkun me peshën më të lartë në nivel kombëtar. Në këtë zonë, një numër i konsiderueshëm familjesh kanë emigrantë të kthyer, gjë që sugjeron një cikël të plotë migrimi ku largimi dhe kthimi janë kthyer në strategji familjare për mbijetesë dhe përmirësim ekonomik.
Qarqet e Lezhës dhe Vlorës gjithashtu paraqesin nivele të larta, me rreth gjysmën e familjeve të prekura nga migracioni. Në Lezhë, bie në sy prania e emigrantëve aktualë jashtë vendit.
Në qarqe të tjera si Elbasani, Fieri, Durrësi dhe Korça, emigracioni mbetet i përhapur, duke prekur rreth 35-40% të familjeve. Në këto zona, raporti mes emigrantëve jashtë vendit dhe atyre të kthyer është më i balancuar, duke reflektuar një kombinim të migrimit të vazhdueshëm dhe rikthimeve graduale, shpesh të lidhura me moshën, investimet në banesa apo krijimin e aktiviteteve të vogla ekonomike.
Në anën tjetër të spektrit, qarqe si Gjirokastra dhe Kukësi shfaqin përqindje dukshëm më të ulëta të familjeve me përvojë emigrimi. Në Gjirokastër, migracioni është në nivele modeste, ndërsa në Kukës, pesha kryesore bie te emigrantët aktualë jashtë vendit, me më pak raste rikthimi, çka sugjeron një migrim më të zgjatur dhe më pak ciklik.
Tirana dhe Shkodra paraqesin një profil të veçantë. Edhe pse emigracioni është prezent në Tiranë, përqindja e familjeve të prekura është më e ulët se në shumë qarqe të tjera. Ky fenomen lidhet me rolin e kryeqytetit si qendër ekonomike dhe magnet për migrim të brendshëm. Në Shkodër, ndërkohë, numri i emigrantëve jashtë vendit mbetet i ndjeshëm, duke reflektuar traditën e gjatë të emigrimit ndërkombëtar nga kjo zonë.
Këto dallime territoriale, ku emigracioni ka bërë të zhvillohet si një komponent i qëndrueshëm i strukturës familjare dhe ekonomike në disa qarqe, ndërsa në të tjerë mbetet më i kufizuar ose më i orientuar drejt largimit afatgjatë pa rikthim, kanë pasoja të drejtpërdrejta për tregun e punës, zhvillimin lokal dhe politikat publike, veçanërisht lidhur me kthimin e emigrantëve dhe shfrytëzimin e kapitalit njerëzor që ata sjellin me vete.