Fjala e Veliajt para Gjykatës: Mes Akuzave dhe Aludimeve
Pas nëntë muajsh mungesë në opinionin publik, Erion Veliaj u paraqit sot para Gjykatës Kushtetuese me një fjalim prej 13 minutash, ku u shpreh për shkarkimin e tij të padrejtë nga ish-këshilltarët bashkiakë dhe kryeministri Edi Rama.
Mbrojtja juridike e Veliajt ishte e shkurtër: ai theksoi se i njëjti shtet që e kishte rrëmbyer padrejtësisht nga detyra, shkelur prezumimin e pafajësisë, po e penalizonte tani për mospërfilljen e detyrës.
Megjithatë, më e rëndësishme se ky argument ishte mbrojtja politike. Veliaj shprehu ndjenjën e tradhtisë, përdorimit dhe shitjes nga partia dhe Edi Rama, duke e artikuluar këtë mes rreshtave, pa guxuar ta shprehte hapur. Ai foli me aludime dhe nënkuptime, duke mos vënë pikat mbi “i”.
Gjatë replikave me përfaqësuesin e zyrës së kryeministrit, i cili kërkonte të mbrojë drejtësinë e vendimit për shkarkimin e tij, Veliaj e akuzoi për standarde të dyfishta. Ai përmendi rastin e kryetarit të Bashkisë së Tropojës, i cili nuk paraqitej në zyrë prej 11 muajsh, duke sugjeruar se kryeministria po targetonte vetëm një njeri.
Konkluzioni nga kjo replikë ishte i qartë: Veliaj mbante përgjegjësi nga Rama si për burgosjen, ashtu edhe për shkarkimin, por nuk guxoi ta përmendte këtë hapur.
E njëjta atmosferë u pa edhe në pjesën politike të fjalimit të tij. Veliaj theksoi se demokracia në vend është vënë në sprovë dhe iu drejtua trupës gjykuese me kërkesën për të mbrojtur së bashku demokracinë.
Ai u përpoq të vërtetonte se ishte viktimë e “etjes për karrierë”, “protagonizmit politik” dhe “kulisave të pushtetit”, duke u “sakrifikuar për rehati politike apo urdhra të përkohshëm, që bien ndesh me ligjin”.
Përpos Ramës, ai shigjetoi edhe miqtë e tij, të cilët sipas tij, iu bindën verbërisht urdhrit të Ramës, duke e tradhëtuar. “Zoti i faltë, se nuk dinë ç’kanë bërë,” u shpreh ai.
Në përmbledhje, fjala e Veliajt përmbante akuza të forta për kryeministrin dhe partinë për mbajtjen padrejtësisht në burg dhe përpjekjet për shkarkim. Megjithatë, Veliaj, i njohur për “skuthllëkun proverbial”, nuk guxoi t’i thoshte këto gjëra hapur, duke ruajtur stilin e tij.