Real Madridi rikthehet në origjinë: lojë pa nerv dhe pa asnjë ide
Nuk ka asgjë që mund të merret si e mirëqenë në këtë Real Madrid të çrregullt. Kundër Osasunës, mungesa e vetëbesimit u rikthye pikërisht kur dukej se më në fund kishin gjetur ritmin e tyre, duke demonstruar edhe njëherë mangësitë dhe tendencat e tyre vetëshkatërruese.
Gabimet, si ato që çuan në dy golat e shënuar nga Osasuna, janë të kushtueshme. Megjithatë, duke parë më tej, mungesa e imagjinatës dhe ritmit në lojën e tyre është më shqetësuese. Real Madridi do të donte të luante si Osasuna, duke u mbrojtur thellë dhe duke kërkuar kundërsulme, por nuk e patën shpesh këtë mundësi.
Në një kthesë të papritur të ngjarjeve, Arbeloa u dha shansin në mbrojtje dy lojtarëve, Carvajal dhe Alaba. Ky ishte një vendim i dyfishtë i rrezikshëm, megjithëse i kuptueshëm nga pikëpamja fizike. Trajneri zgjodhi të linte jashtë Rudiger, qendërmbrojtësin që mund të ndryshojë gjithçka, duke i dhënë përparësi menaxhimit të lodhjes së lojtarëve mbi rëndësinë e vetë ndeshjes.
Ai duhet të ketë menduar se nëse ata do të gabonin në Pamplona, mund të rikuperoheshin më vonë, ndryshe nga ndeshja kundër Benficës, ku një gabim mund t’u kushtonte eleminimin. Koha do ta tregojë, por pasojat u reflektuan shpejt në tabelën e rezultateve dhe në rrjedhën e lojës.
Real Madridi nuk dukej kurrë i qetë; posedimi ishte bosh dhe u mungonte çdo thellësi e vërtetë sulmuese, pa asnjë vertikalitet. Duke luajtur një formacion të ngushtë dhe vigjilent 4-4-2, Osasuna mbrojti në mënyrë efektive gjerësinë e fushës, duke i detyruar kundërshtarët e tyre të lëviznin topin horizontalisht dhe duke neutralizuar në mënyrë efektive Vinicius dhe Mbappé.
Braziliani u markua dy herë nga Rosier dhe Rubén García, ndërsa francezi braktisi pozicionin e tij si qendërsulmues. Ky veprim nuk ndihmoi aspak ekipin e tij, duke i lënë ata pa asgjë për t’u kapur afër zonës kundërshtare. Gonzalo do të kishte qenë një opsion më i mirë më parë dhe si qendërsulmues, jo në krah.
PANORAMASPORT.AL