Absolutisht, ja artikulli i rishkruar në shqip standard, duke ruajtur kuptimin, tonin dhe stilin origjinal, si dhe duke përmirësuar qartësinë dhe rrjedhshmërinë, me përdorimin e etiketa HTML të thjeshta:
4 Klerikët më të Lartë dhe Strategjitë e Tyre: Mundësitë për të Shpëtuar ose Shkatërruar Iranin. Kush do drejtojë pas Khameneit?
Në ditët ose javët në vijim, klerikët më të lartë të Iranit do të përballen me një vendim të rëndësishëm: Republika Islamike do të kërkojë ulje të tensioneve, apo do të përshkallëzojë drejt një konflikti të plotë me Shtetet e Bashkuara dhe Izraelin, pas vdekjes së Udhëheqësit Suprem Ali Khamenei në sulmet ajrore të së shtunës. Sipas The Telegraph, katër figura kyçe me strategji të ndryshme për të ardhmen e vendit janë identifikuar:
Alireza Arafi – Rruga drejt Armëpushimit
Kleriku 67-vjeçar Alireza Arafi, anëtar i këshillit të përkohshëm udhëheqës, shihet si një kandidat që mund të sjellë qetësim të situatës. Ministri i Jashtëm iranian, Abbas Araghchi, ka shprehur përpara Omanit se Teherani është “i hapur për çdo përpjekje serioze” për të ndaluar përshkallëzimin, duke dhënë kështu sinjalin e parë diplomatik.
Arafi ka nën kontroll seminaret teologjike dhe arsimin fetar në Iran, gjë që i jep atij një legjitimitet të fortë klerikal. Vizita e tij në Moskë në vitin 2023 dhe diskutimet për “bashkëpunim të zgjeruar me Rusinë” sugjerojnë mbështetje të mundshme nga Kremlini. Në këtë skenar, Arafi do të shërbejë si një figurë simbolike fetare, ndërsa pushteti real do t’i kalonte familjes Larijani. Vëllezërit Ali dhe Sadeq Larijani do të menaxhonin negociatat – ndoshta me ndërmjetësimin e Omanit – për një marrëveshje që do t’i jepte fund sulmeve, do të ruante një kapacitet bërthamor të kufizuar dhe do të parandalonte ndryshimin e regjimit. Megjithatë, përfaqësuesit e vijës së ashpër, komandantët e Gardës Revolucionare dhe klerikët që kanë lëshuar fetva për hakmarrje, ka të ngjarë të kundërveprojnë.
Mohammad Mehdi Mirbagheri – Rruga drejt Konfliktit të Plotë
Kleriku 66-vjeçar Mohammad Mehdi Mirbagheri përfaqëson rrymën ideologjike më radikale. Në një deklaratë televizive, ai ka pohuar se “edhe nëse gjysma e popullsisë së botës vritet, ia vlen të arrihet qëllimi i afrimit hyjnor”. Zgjedhja e tij do të nënkuptonte refuzimin e çdo negociate dhe vazhdimin e konfliktit, pavarësisht pasojave.
Në këtë skenar, Irani do të vazhdonte Operacionin “Premtimi i Vërtetë” me sulme ndaj bazave amerikane, qyteteve izraelite dhe shteteve të Gjirit. Pritet që Irani të intensifikojë sulmet ndaj transportuesve të avionëve, objekteve energjetike në Arabinë Saudite dhe Emiratet e Bashkuara Arabe, si dhe të mbajë të mbyllur Ngushticën e Hormuzit. Përgjigja e SHBA-së mund të përfshijë sulme ndaj infrastrukturës shtetërore, qyteteve, vendosjen e një bllokade të plotë ekonomike dhe ndoshta mbështetjen e operacioneve për ndryshimin e regjimit. Pavarësisht potencialit për katastrofë, qasja teologjike e Mirbagheri-t e paraqet martirizimin si fitore.
Sadeq Larijani – Mbijetesë Realiste
Sadeq Larijani, 64 vjeç, kreu i Këshillit të Përshtatshmërisë, shihet si një zgjedhje për vazhdimësi dhe një tranzicion të kontrolluar. Ai mban një profil të linjës së ashpër për shkak të rolit të tij në shtypjen e Lëvizjes së Gjelbër në vitin 2009, por ka miratuar gjithashtu qëndrime të kufizuara reformiste.
Në këtë skenar, Asambleja e Ekspertëve do ta zgjidhte atë drejtpërdrejt, duke theksuar vazhdimësinë institucionale. Ai do të ruante vijën politike të Khameneit, por do të shmangte përshkallëzimin ekstrem. Familja Larijani do të formonte një koalicion të gjerë qeverisës, që synonte mbijetesën e regjimit përmes një ekuilibri midis konfliktit dhe diplomacisë së kufizuar.
Mojtaba Khamenei – Skenari i Detyrimit Ushtarak
Mojtaba Khamenei, djali i dytë i udhëheqësit të ndjerë, është përmendur prej kohësh si një pasardhës i mundshëm. Nëse Asambleja e Ekspertëve nuk arrin një marrëveshje, Garda Revolucionare mund të imponojë zgjidhjen e saj, duke e promovuar atë si një figurë me mbështetje ushtarake.
Në këtë rast, Irani do të shndërrohej në thelb në një diktaturë ushtarake, me komandantët e Gardës që do të merrnin vendimet kyçe dhe Mojtabën që do të ofronte legjitimitet dinastik. Konflikti me Perëndimin do të vazhdonte, së bashku me rritjen e shtypjes së brendshme.
Zgjedhja përfundimtare do të përcaktojë nëse Irani do të kërkojë kompromis apo do të hyjë në një fazë konflikti ekstrem dhe të zgjatur, me pasoja që mund të ndikojnë në të gjithë Lindjen e Mesme.