Paris Jackson, vajza e “Mbretit të Popit” Michael Jackson, ka rrëfyer për fëmijërinë, marrëdhënien me babain, luftën me varësinë, dashurinë dhe rrugëtimin e saj në muzikë në një intervistë për podcastin “Call Her Daddy” me Alex Cooper, publikuar më 12 gusht 2026.
Në episodin me titull “Paris Jackson: Love, Loss, & Listening to Your Intuition”, ajo foli hapur për jetën nën vëmendjen e publikut, marrëdhënien me prindërit, periudhat e varësisë, dashurinë, ndarjet dhe zhvillimin e saj si artiste.
Paris kujtoi fëmijërinë në Neverland dhe marrëdhënien me babain, si dhe lidhjen me nënën e saj, Debbie Rowe. Ajo foli gjithashtu për humbjen e të atit dhe momentin emocional kur mbajti fjalimin në funeralin e tij.
Një nga aspektet më personale të intervistës ishte rrëfimi për varësinë nga alkooli dhe droga. Paris tregoi se kishte arritur në një pikë kritike ku nuk mund të ndalonte më dhe se përjetoi një “fund” që e detyroi të përballej me veten.
Ajo përshkroi procesin e rikuperimit, komunitetin që gjeti gjatë pandemisë së COVID-19 dhe rëndësinë e lidhjes me njerëzit. Për të, shërimi nuk nënkuptonte vetëm heqjen dorë nga substancat, por edhe ndërtimin e një jete të re dhe një marrëdhënieje më të shëndetshme me veten.
Paris foli gjithashtu për ndikimin e shërimit personal në marrëdhëniet e saj me miqtë dhe familjen. Ajo theksoi se, duke mësuar të kujdeset për veten dhe të përballet me plagët e saj, ka krijuar më shumë hapësirë për intimitet, besim dhe komunikim të sinqertë.
Në thelb, intervista është një reflektim mbi të kaluarën, mënyrën se si ajo mund të jetojë më tej me vetëdije, kufij, dashuri për veten dhe besim te intuita.
MUZIKA DHE FËMIJËRIA
Alex: Je vetëm 28 vjeç. Muzika ka qenë një pjesë kaq e madhe e jetës tënde. E di që ke një album të ri që del më 21 gusht dhe dua të flasim për të. Por për ta bërë këtë, pothuajse duhet të kthehemi në fillim, sepse ti je dikush që erdhe në këtë botë dhe muzika është fjalë për fjalë në gjakun tënd. Cilat janë kujtimet e tua më të hershme ku muzika ishte pjesë e jetës?
Paris: Është si të pyesësh një delfin ose çdo lloj peshku: “Si ishte kur hyre në ujë?” Sepse muzika ishte gjithmonë rreth meje. U rrita me katalogun e Beatles. U rrita me shumë muzikë klasike. Muzika ishte gjithmonë aty.
Alex: Për ata që nuk e dinë, babai yt ishte Michael Jackson. Dhe ti u rrite në një vend të quajtur Neverland, që është aq i famshëm saqë njerëzit pothuajse mendojnë se e dinë çfarë do të thotë. Njihet për parkun e lojërave, kopshtin zoologjik në oborr e kështu me radhë. Por ti ke jetuar atje.
Alex: Si ishte një ditë normale e fëmijërisë tënde në Neverland?
Paris: Në fakt, nuk u rrita atje. Isha atje vetëm gjatë viteve të para të jetës. Zgjohesha dhe shkoja në shkollë.
Alex: Bëje shkollën në shtëpi, apo jo?
Paris: Po.
Alex: Pra zgjoheshe, shkoje në dhomën që ishte klasa dhe bëje shkollën.
Paris: Po. Dhe gjëja që ishte shumë e qëndrueshme gjatë gjithë fëmijërisë sime, që filloi atje dhe vazhdoi kudo ku shkonim, ishte kjo: nëse sillesh mirë, bën punët e shtëpisë, bën detyrat dhe gjërat që duhet të bësh, atëherë në fundjavë mund të shkosh të shohësh kafshët, të hipësh në atraksione dhe të shkosh në kinema. Ishte bërë shumë e qartë se të gjitha ato atraksione nuk ishin për ne dhe nuk na përkisnin. Ato ishin për fëmijë nga familje në nevojë dhe fëmijë me sëmundje terminale që nuk mund të shkonin në Disneyland. Dhe kjo vazhdoi edhe më vonë. Në një periudhë nuk qëndronim në një vend më shumë se një vit dhe ndryshonim hotele vazhdimisht. Nëse jetonim në Las Vegas, ishte: “Në rregull, nëse silleni mirë, mund të shkoni në Circus Circus në fundjavë.” Ose nëse ishim diku në Virginia: “Nëse silleni mirë, mund të shkoni në Chuck E. Cheese këtë fundjavë.” Ishte e njëjta gjë edhe me televizorin. Nuk na lejohej shumë të shikonim televizor apo filma, përveçse kur po i studionim për film me zërin fikur, ose gjatë fundjavës nëse kishim bërë gjithçka që duhet.
Alex: Pra nuk po vrapoje rreth e rrotull në një park lojërash kur ishe shumë e vogël?
Paris: Do të kishte qenë bukur. Por ndoshta do të isha rritur dhe do të isha bërë një njeri i padurueshëm.
Alex: Por ishit të disiplinuar. Kishit mësimet dhe ndoshta në fundjavë mund të shihnit kafshët në kopshtin zoologjik.
Paris: Po.
MARËDHËNIA ME BABAIN E FAMSHËM
Alex: Bota e njihte babain tënd si “Mbretin e Pop-it”, por si do ta përshkruaje ti babain tënd?
Paris: Ishte një njeri shumë qesharak. Ishte shoku im më i mirë.
Alex: Mendon se humori yt është i ngjashëm me të tijin apo ndryshe?
Paris: Mendoj se humori ynë zakonisht vjen nga vëllezërit dhe prindërit. Zakonisht prej aty e marrim. Edhe vendi ku rritemi ndikon.
Alex: Më duket se kur je vajza e vetme në familje, ndoshta ka një lloj trajtimi të veçantë. Gjëra ku mund të thuash: “Jam vajza e vetme, kështu që mund të bëj këtë ose atë me prindin tim.” A kishte ndonjë gjë të preferuar që bëje me babain tënd pikërisht sepse ishe vajza e familjes?
Paris: Kishte një përpjekje që dashuria të ndihej e barabartë për të gjithë. Vëreja që ai përpiqej shumë që të na trajtonte të gjithë njësoj. Por padyshim që isha “princesha e vogël e babit”. Mendoj se kjo thjesht ndodh mes djemve dhe nënave ose baballarëve dhe vajzave. Ekziston një lidhje e veçantë që nuk mund ta shpjegosh me fjalë. Por është pak e bezdisshme kur rritesh. Kur filluam të shkonim në shkollë normale, vëllezërit e mi mund të flinin te shokët e tyre, ndërsa unë mund të sillja vetëm shoqet e mia. Ka disa rregulla ku djemve u jepet pak më shumë liri.
MARËDHËNIA ME NËNËN
Alex: Ti nuk u rrite me nënën tënde. Nuk kishe një marrëdhënie me të kur ishe e vogël, apo jo? Si ta shpjeguan këtë kur ishe fëmijë?
Paris: Në një moment, kur isha rreth 10 ose 11 vjeç, fillova të pyesja për të. Përgjigjet që mora më mjaftuan. Pastaj u lidhëm kur isha rreth 15 vjeç dhe filluam të afroheshim gjithnjë e më shumë nga fundi i adoleshencës. Më kujtohet që zbrita poshtë dhe ajo ishte në dhomën e ndenjes me gjyshen time. Hyra dhe thashë: “Hej, mami.” Dhe ajo tha: “Përshëndetje.” U ula, folëm pak. Pastaj dolëm dhe kaluam ditën bashkë. Ajo që mendoj se është shumë interesante në mënyrën si funksionoj, në përgjithësi, është të mësuarit se pritshmëritë na prishin punë. Nëse hyj në një marrëdhënie me pritshmëri, ka shumë mundësi që në fund të zhgënjehem, të frustrohem, të irritohem ose të krijoj pakënaqësi. Kur hyj në diçka pa pritshmëri, krijohet një hapësirë shumë interesante ku diçka organike mund të zhvillohet vetë.
KUR KUPTOI SA I FAMSHËM ISHTE BABAI
Alex: Ke thënë edhe më parë diçka shumë interesante: se nuk e kuptoje menjëherë që babai yt ishte i famshëm. Madje ke thënë publikisht: “Nuk e dija as që emri i tij ishte Michael.”
Paris: Po.
Alex: Si fillove ta kuptoje?
Paris: E dija që ishte i famshëm. Thjesht nuk e dija sa i famshëm ishte. Kishte raste kur shikoja nga dritarja e hotelit dhe ishte një nga ato herët kur pseudonimi që përdornim nuk funksiononte. Shihja një det me njerëz që mbanin pankarta dhe gjëra të tilla. Nuk isha aq naive sa të mendoja: “Po, këtë e përjetojnë të gjithë.” Thjesht nuk e kuptoja shkallën e gjërave.
MASKAT QË MBANIN FËMIJËT JACKSON
Alex: Një nga gjërat me të cilat njerëzit ishin të fiksuar ishte fakti që babai yt ju bënte ty dhe vëllezërve tu të mbanit maska dhe të mbulonit fytyrat kur dilnit në publik. Si e kuptoje këtë kur ishe fëmijë? Si e mendoje: “Në rregull, duhet të vendosim maskat”?
Paris: Për mua kishte kuptim. Ishte: “Nëse e bëjmë këtë tani, pastaj në fundjavë mund të shkojmë në Chuck E. Cheese dhe të sillemi normalisht, sepse askush nuk do ta dijë kush jemi.” Kjo kishte kuptim për mua. Por e zemëronte shumë shtypin.
Alex: Mendoj se njerëzit ndoshta ndiheshin sikur kishin të drejtë mbi ju, sepse babai juaj ishte një figurë kaq e madhe. Sikur ai ishte “i yni” dhe ne kemi të drejtë ta komentojmë dhe ta shohim. Dhe pastaj mendonin se duhet të shihnin edhe fëmijët, sepse edhe ju ishit pjesë e atij imazhi. Por në fakt ajo ishte një mënyrë për t’ju mbrojtur. A të dukej ndonjëherë e frikshme kur dilnit me maska dhe njerëzit përpiqeshin t’jua shihnin fytyrën?
Paris: Nuk e di. Po përpiqem të mendoj: çfarë më frikësonte kur isha fëmijë? Merimangat. Humbja. Por nuk e di nëse kjo më dukej e frikshme. Gjithmonë ndihesha e mbrojtur. Kishim gjithmonë sigurim. Ndonjëherë turmat bëheshin pak të çmendura, por gjithmonë ekzistonte ai lloj sigurimi ku mund të kapeshe pas një të rrituri.
VDEKJA E MICHAEL JACKSON
Alex: Ishe 11 vjeç kur babai yt vdiq dhe ti fole në memorialin e tij. Çfarë kujton nga ajo ditë?
Paris: Vitin e kaluar bëra një ushtrim shumë interesant, që mendoj se më ndihmoi shumë të ndryshoj perspektivën time mbi jetën. Shkrova një histori të shkurtër, rreth dy faqe, për jetën time nga këndvështrimi i viktimës. Pastaj u ula me të. Dhe shkrova edhe dy faqe të tjera. Të njëjtat histori, por jo nga këndvështrimi i viktimës. Këtë herë i pashë nga një perspektivë më e largët. U përpoqa të shihja gjërat e frikshme që më kishin ndodhur, vështirësitë dhe gjithçka tjetër, dhe të pyesja veten: “Cilat prej tyre ishin pika fillimi?” “Cilat ishin momentet që më shtynë të hidhesha në një drejtim tjetër?” “Cilat ishin ato pjesë të vogla që më vonë do të shndërroheshin në diçka që mund t’u shërbente njerëzve të tjerë?” Prandaj shumë nga mënyra si i shoh tani gjëra të tilla është: “Ndoshta kjo ishte një lloj iniciimi energjetik që më duhej për të ecur më tej në rrugën time.” Po flisja me mamin tim për këtë ditën tjetër. Ajo gjithmonë më ka thënë se mund të të ndodhin gjëra të tmerrshme, por duhet të zgjedhësh nëse do të jetosh me mentalitetin e viktimës. Sepse nëse jeton kështu, në thelb po thua: “Unë nuk kam asnjë kontroll mbi jetën time.” Ka momente kur nuk ke pasur kontroll dhe diçka të ka ndodhur. Në atë moment ke qenë viktimë. Por të jetosh përgjithmonë me mentalitetin e viktimës do të thotë t’i heqësh vetes çdo mundësi për të pasur fuqi. Pastaj, ku e gjen hapësirën për t’u ngritur dhe për të thënë: “Jo. Tani jam unë në kontroll. Çfarë bëj tani?” Përndryshe, gjithmonë të tjerët janë në kontroll dhe ti nuk ke kontroll mbi jetën tënde.
Alex: E kuptoj çfarë po thua. Në një moment bëhet përgjegjësia ime të shërohem, të kujdesem për veten dhe të them: “Në rregull, kjo gjë e tmerrshme ndodhi. Si mund ta përdor këtë për t’i shërbyer dikujt tjetër?”
Paris: Pikërisht. Dhe në njëfarë mënyre, kjo kërkon që fillimisht të vendosësh veten në radhë të parë. Kjo ushqen qëllimin tim në jetë. Më jep jetë. Prandaj nuk më pëlqen ideja e pendesës.
FJALIMI NË FUNERALIN E BABËS
Alex: Kur ishe aq e vogël, a pati ndonjë diskutim nëse do të flisje në memorial, apo thjesht vendose vetë?
Paris: Thjesht ndodhi në atë moment. Ishte në skenë. Dikush shikoi dhe ishte sikur: “A do të thotë ndonjë gjë njëri nga fëmijët?” Dhe askush nuk lëvizi. Kështu që thashë: “Në djall të shkojë! Do ta bëj!” Dhe thjesht ndodhi.
Alex: A ndjeve presion në atë moment?
Paris: Kur të gjithë sytë kthehen nga ti dhe thonë: “Dikush duhet të thotë diçka”, nuk e di. Nuk e kam parë videon përsëri për të kuptuar sa shpejt ndodhi. Por mua më dukej sikur gjithçka po ndodhte shumë ngadalë. Mendoja: “Dikush duhet të thotë diçka. Vëllai i vogël nuk do ta bëjë. Vëllai i madh nuk po lëviz. Në rregull…”
Alex: Dhe ti fole nga zemra.
Paris: Po.
JETA PAS VDEKJEVE TË BABËS
Alex: Pas atij momenti, më duket sikur gjithçka në jetën tënde ndryshoi. Shkove të jetoje me gjyshen, apo jo? Si ishte ajo periudhë? Po përjetoje pikëllimin, humbjen dhe në të njëjtën kohë të gjithë po të shikonin publikisht.
Paris: Ishte shumë e vështirë. Nuk kisha aftësi sociale. Kisha kaluar kohën me kushërinjtë, vëllezërit dhe të rriturit. Nuk dija shumë mirë si të ndërveproja me njerëz të moshës sime. Kështu që pata një kurs intensiv për të mësuar aftësitë sociale.
Alex: Më duket se ke folur edhe për faktin që ke kaluar shumë kohë me njerëz më të mëdhenj. Si mendon se kjo të bëri të rriteshe më shpejt se bashkëmoshatarët e tu?
Paris: Nuk e di. Mendoj se isha e idesë “Të jetoja shpejt dhe intensivisht”. Doja të rritesha shpejt. Kishte diçka brenda meje që donte të përjetonte sa më shumë jetë të ishte e mundur. Dhe mendoj se kjo ndoshta kontribuoi në disa zgjedhje jo shumë të mira gjatë fillimit të moshës së rritur. Por thjesht doja të përjetoja gjithçka.
VARËSIA DHE MOMENTI KUR VENDOSI TË BËHET E ËLL
Paris tregon se kishte arritur në një pikë ku nuk arrinte më të ndalonte, edhe me barëra dhe alkool. Gjërat po përkeqësoheshin dhe ajo arriti atë që e quan “breaking point” / “bottom” — pikën e fundit ku kuptoi se nuk mund të vazhdonte më në të njëjtën mënyrë. Pas kësaj filloi të mendojë: “Çfarë bëj tani? Si ta rindërtoj bazën time?” Ajo kërkonte një mënyrë të re jetese: një rutinë të përditshme që ta mbante mirë, të zhvillonte një jetë shpirtërore dhe të gjente mënyra për t’u qenë në shërbim të të tjerëve.
Kjo ndodhi gjatë COVID-it, gjë që e bëri situatën edhe më të pazakontë. Por Paris thotë se, çuditërisht, ajo periudhë i solli edhe diçka shumë të mirë: gjeti një komunitet njerëzish afërsisht në moshën e saj që ishin gjithashtu në fillimet e kthimit në esëll. Ata kalonin pothuajse çdo ditë bashkë. Kishte një lloj mirëkuptimi të veçantë: “Unë e di çfarë po kalon ti dhe ti e di çfarë po kaloj unë.” Dhe pikërisht këtu ajo thekson rëndësinë e komunitetit dhe lidhjes me njerëzit. Përmend edhe idenë se: “E kundërta e varësisë është lidhja.” Pra, për Paris, dalja nga varësia nuk ishte thjesht “ndalo drogën dhe alkoolin”. Ishte edhe ndërtimi i një jete të re — komunitet, rutinë, spiritualitet, shërbim ndaj të tjerëve dhe, mbi të gjitha, lidhje reale me njerëzit.
Kjo lidhet direkt me pjesën që folëm më parë: pasi u bë esëll, filloi të punonte me marrëdhënien me veten, dhe kjo më pas ndryshoi miqësitë, familjen, dashurinë dhe mënyrën se si krijon muzikë. Paris shpjegon se pasi u bë esëll, ndryshimi më i madh nuk ishte vetëm që ndaloi drogën dhe alkoolin, por që filloi të mësonte si të ishte në një marrëdhënie më të shëndetshme me veten. Ajo thotë se gjatë vitit të fundit e ka parë shumë qartë se si mënyra si sillet me veten ka krijuar një efekt zinxhir në marrëdhëniet e saj me miqtë dhe familjen. Për shembull, me shoqen e saj më të ngushtë, me të cilën ka 10 vjet miqësi, tani janë në gjendje të bëjnë biseda të vështira, të jenë më të sinqerta dhe të krijojnë më shumë besim, afërsi dhe intimitet.
Një ide shumë e fortë që del në bisedë është se nuk mund të presësh që një partner të të “plotësojë” një boshllëk të brendshëm. Paris thotë, në thelb: Edhe nëse personi tjetër të jep gjithë sigurinë, kujdesin dhe validimin që kërkon, nëse plaga është brenda teje, përsëri nuk do të mjaftojë. Pra, partneri mund të të ndihmojë, por nuk mund të bëjë punën që duhet ta bësh ti me veten. Kjo lidhet edhe me ndarjen e saj. Pas marrëdhënies së fundit, ajo vendosi të mos hynte menjëherë në një tjetër lidhje. Nuk donte takime, flirt, lidhje të reja apo as ato gjërat e vogla që mund të krijojnë menjëherë një ndjesi validimi. E përshkruan si një “full reset”. Dhe kjo i dha hapësirë të pyeste veten: “Çfarë më bën vërtet të lumtur? Çfarë dua unë? A po dëgjoj intuitën time?” Pikërisht këtu thotë se filloi të kuptonte se nevojat e saj nuk janë diçka për të cilën duhet të kërkojë falje. Nëse një nevojë është vërtet e rëndësishme për të, ajo lejohet të jetë një “non-negotiable”.
MUZIKA, ALBUMI DHE MËNYRA E RE E TË SHKRUARIT
Kjo pjesë është shumë interesante sepse Paris thotë se shërimi i saj ka ndryshuar edhe mënyrën se si shkruan muzikë. Më parë, thotë se pjesa më e madhe e këngëve të saj ishin për djemtë, ndarjet, zemërthyrjen, drogën. Tani po shkruan nga një vend shumë më personal. Dhe kjo është një nga ndryshimet më të mëdha në artin e saj: nuk po përpiqet më që çdo njeri ta interpretojë këngën si historinë e vet. Po tregon historinë e saj, me detaje shumë personale.
Pastaj biseda kalon te “Zombies in Love”, ku ajo flet për një marrëdhënie të ndërtuar rreth drogës dhe arratisjes nga realiteti. Kur e shikon nga perspektiva e sotme, ajo e kupton se ajo marrëdhënie nuk mund të ishte e qëndrueshme — sidomos sepse të dy po përdornin heroinë. Por ajo thekson se kur u bë esëll, fokusi i saj i parë nuk ishte “si ta shpëtoj këtë marrëdhënie?”. Ishte: “Unë sapo jam bërë esëll. Duhet të merrem me veten dhe me varësinë time.” Më vonë, pas një ndarjeje tjetër, sfida ishte më e thellë: si të mos kthehej te mënyrat e vjetra të përballimit të dhimbjes. Dhe këtu lidhen të gjitha temat, rikuperimi, vetëdashuria, ndarja dhe muzika. Ajo duket sikur po thotë se tani po krijon nga një vend ku nuk po përpiqet më të mpijë dhimbjen, por po e përjeton dhe po e kthen në art.