Drejtori në Nepal shpëtoi 900 nxënës nga përmbytjet duke evakuuar shkollën në pak minuta
Një vendim i marrë në vetëm pak minuta ka shpëtuar jetën e rreth 900 nxënësve në Nuwakot të Nepalit, ndërsa përmbytjet shkatërruese përfshinë zonën dhe e zhytën plotësisht ndërtesën e shkollës në baltë e mbeturina.
Rajendra Dhavadi, drejtori i shkollës, tregoi për BBC se rreth orës 09:10 të mëngjesit mori disa telefonata nga prindër që e paralajmëruan për rrezikun e një përmbytjeje të madhe. Ai vendosi të mos priste dhe urdhëroi menjëherë evakuimin e nxënësve.
Fëmijët u udhëzuan të largoheshin drejt zonave më të larta, ndërsa autobusëve që po transportonin nxënës u kërkua të ktheheshin dhe të largoheshin nga zona.
“Nëse nuk do të kishim marrë një vendim të shpejtë, nëse do të kishim qenë 10 minuta me vonesë, të gjithë ne, përfshirë nxënësit dhe mua, nuk do të ishim në gjendje të flisnim me ju sot”, tha Dhavadi.
Shkolla u fundos në baltë
Pamjet e publikuara pas katastrofës tregojnë përmasat e shkatërrimit. Ndërtesa ku vetëm pak më parë ndodheshin qindra nxënës u mbulua nga balta dhe mbeturinat, duke lënë të dukshme vetëm një pjesë të çatisë.
Drejtori tha se vendimi për evakuim u forcua edhe më shumë nga fakti se paralajmërimet erdhën nga disa persona të ndryshëm brenda pak minutash.
“Një prind erdhi dhe tha: ‘Po vjen një përmbytje e madhe, kam ardhur të marr vajzën time’”, tregoi ai. Sipas drejtorit, prindërit nuk do të largoheshin nga puna apo shtëpitë e tyre pa një arsye serioze, ndaj ai vendosi se nuk kishte kohë për të humbur.
“Edhe nëse përmbytja nuk do të vinte, do të ishte thjesht një ditë mësimi e humbur. Ndihem krenar që shpëtuam kaq shumë jetë”, u shpreh ai.
Nxënësit u ngjitën në kodër
Mes nxënësve që përjetuan momentet dramatike ishte 16-vjeçarja Yunisa Amatya. Ajo tregoi se bashkë me shoqet e saj u larguan me nxitim nga shkolla dhe u ngjitën në një shpat pas ndërtesës.
“Nëse këpucët e mia nuk do të kishin tërheqje të mirë, do të kisha rënë”, tha ajo, duke kujtuar momentet kur përmbytja po përfshinte zonën. Sipas saj, shumë nxënës nuk e kuptuan fillimisht përmasën e rrezikut. Disa prej tyre prisnin shokët që ndodheshin në orën e matematikës, ndërsa më pas mësuesit i udhëzuan të largoheshin.
Yunisa tregoi se nga vendi ku ishte strehuar pa tregun lokal të përfshihej nga uji dhe balta. Nxënësit dhe mësuesit u zhvendosën më tej drejt një zone të sigurt dhe më pas në një fshat fqinj. Për shkak të rrugëve të bllokuara dhe ndërprerjes së transportit, disa prej tyre mbetën të izoluar për dy netë, përpara se ekipet e shpëtimit të mbërrinin.
Babai mendoi se vajza kishte vdekur
Drama nuk përfundoi me evakuimin. Familjet e nxënësve kaluan orë të tëra në ankth, pasi nuk mund të kontaktonin me fëmijët e tyre. Babai i Yunisës, Yumbaraj Amatya, u nis menjëherë drejt shkollës pasi dëgjoi lajmin për përmbytjen. Kur mbërriti, pa se zona përreth ishte shkatërruar.
“Atëherë mendova se vajza ime nuk ishte më gjallë”, tregoi ai. Për rreth një orë ai telefonoi vazhdimisht vajzën e tij, pa marrë përgjigje. Më pas telefoni u lidh dhe Yunisa iu përgjigj. Babai i saj tha se shpërtheu në lot nga lehtësimi, ndërsa edhe të afërmit që e shoqëronin nisën të qanin.
Yunisa u kthye te familja pas disa ditësh. Nëna e saj tregoi se familja kishte kaluar net pa gjumë, veçanërisht vajza e vogël, e cila ishte e shqetësuar për motrën. Tashmë, përveç traumës së përjetuar, Yunisa mendon edhe për të ardhmen e saj dhe studimet, pasi shkolla e saj është shkatërruar rëndë.
Ngjarja ka nxjerrë në pah rëndësinë e sistemeve të hershme të paralajmërimit. Drejtori Dhavadi beson se sirenat dhe njoftimet zyrtare për evakuim mund të kishin ndihmuar banorët të reagonin edhe më shpejt. Por në këtë rast, instinkti i tij dhe paralajmërimet e prindërve bënë diferencën mes jetës dhe tragjedisë.